Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
25 / 7 / 2021

Σ’αυτή την κορονοχούντα υπάρχει μια συνωμοσία σιωπής. Μπορείς να πεις, μάλιστα, ότι η όλη υπόθεση βασίζεται σε συνωμοσία σιωπής για την ύπαρξή της.

Η συνωμοσία της σιωπής πρέπει να σπάσει.

Κάνουν το παν για να αποκρύπτουν τους θανάτους και τις παρενέργειες από τα μη-εμβόλια τα οποία, προπαγανδιστικά, παρουσιάζουν ως μόνη σωτηρία. Ο κόσμος, όμως, μπορεί να σπάσει αυτή τη σιωπή. Καθετί αρνητικό που συμβαίνει εξαιτίας των εμβολίων πρέπει να αναφέρεται – με στοιχεία, για να μη λένε ότι είναι ψέματα. Και όχι μόνο οι θάνατοι αλλά και οι βαριές παρενέργειες, οι οποίες περιλαμβάνουν παραλύσεις, τυφλώσεις, και άλλα τέτοια «ωραία». Στην Ελλάδα πόσα τέτοια έχουν αναφέρθει; Ελάχιστα, νομίζω, ενώ σίγουρα είναι πολύ περισσότερα. Ορισμένες, μάλιστα, από αυτές τις παρενέργειες θα μπορούσε να ειπωθεί ότι είναι χειρότερες από τον θάνατο. Εκτός αν δεν το θεωρείτε σοβαρό να πρέπει να ζήσει κάποιος τυφλός ή παράλυτος και να μην μπορεί να κουνηθεί, ή το πρόσωπό του να έχει παραμορφωθεί και να είναι σαν να βγήκε από ταινία τρόμου.

Οι ελαφριές παρενέργειες, επίσης, πρέπει κι αυτές να αναφέρονται, γιατί δεν είναι αμελητέες, και είναι πάρα πολλές. Είναι στο 80% των περιπτώσεων, απ’ό,τι ξέρω. Πυρετοί, ζάλες, διάρροιες, κι άλλα. Μπορεί κάποιος να είναι άρρωστος δυο, τρεις μέρες ύστερα από το μη-εμβόλιο. Αυτό δεν είναι αμελητέο· είναι τραγικό. Και οφείλεται στο γεγονός ότι τα «εμβόλια» ουσιαστικά είναι παθογόνα. Σε μολύνουν με τον ιό και αφήνουν τον οργανισμό σου να τον καταπολεμήσει προκειμένου να δημιουργήσει αντισώματα που ίσως – ίσως – να αντιμετωπίσουν τον ιό αν ποτέ τύχει να τον κολλήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι αυτό είναι πολύ, πολύ επικίνδυνο. Οι περισσότεροι, βέβαια, θα αντιμετωπίσουν τον ιό και δεν θα πάθουν κάτι τραγικό· αλλά πολλοί θα πάθουν κάτι τραγικό. Δείτε εδώ τον David Martin να εξηγεί τι συμβαίνει με τα μη-εμβόλια.

Η κορονοκρατία κάνει, επίσης, το παν – το έκανε από την αρχή αυτής της «πανδημίας» – για να μπερδεύει τη στατιστική σχετικά με τους θανάτους από Covid και με τα «κρούσματα» (τα οποία, στην πλειονότητά τους, δεν είναι κρούσματα αλλά απλά φορείς του ιού που δεν μπορούν να μεταδώσουν – κάτι το τελείως άκακο). Γνωρίζω ακόμα και ανθρώπους που ξέρουν περιπτώσεις νεκρών που οι γιατροί ήθελαν να τους δηλώσουν «από Covid» παρότι δεν είχαν καν τον ιό. Δεν μιλάω καν για τις περιπτώσεις ανθρώπων που πέθαναν στα νοσοκομεία από άλλες αιτίες και απλά έτυχε να έχουν τον ιό, οπότε κι αυτοί δηλώθηκαν ως νεκροί από Covid.

Και πόσα είναι τα πραγματικά «κρούσματα»; Ποιος να ξέρει; Ένα μέρος είναι false positive των τεστ της πλάκας. Κάποια άλλα περιστατικά έχουν δηλωθεί ως «κρούσματα» τελείως αυθαίρετα.

Όλες αυτές οι περιπτώσεις πρέπει να αναφέρονται από τον κόσμο, με στοιχεία. Η αλήθεια πρέπει να βγαίνει στον αέρα.

Μην τα κρύβετε. Μη φοβάστε.

Όσο τα κρύβετε από φόβο, ενισχύετε τη συνωμοσία της σιωπής του κορονοϊού, και τόσο περισσότερο θα ελέγχουν τις ζωές σας.

Αυτό που έρχεται τον Σεπτέμβριο είναι από τα χειρότερα που έχει κάνει η κορονοκρατία μέχρι στιγμής. Από τραγελαφικοί φασίστες αποφάσισαν να ρίξουν τις δικές τους μάσκες και να μας δείξουν ότι τελικά είναι απάνθρωποι φασίστες.

Μην συμμετέχετε στη συνωμοσία της σιωπής. Σπάστε την.

 

 

Επίσης . . .

Βιβλιοκριτική: Swords and Deviltry· Swords Against Death, του Fritz Leiber


Έχω δύο ανθολογίες που περιλαμβάνουν, συνολικά, όλες τις ιστορίες του Fritz Leiber με τον Fafhrd και τον Gray Mouser. Παλιότερα, είχα διαβάσει μια ιστορία από τη δεύτερη ανθολογία· δεν θυμάμαι ποια ακριβώς, αλλά θυμάμαι ότι μου άρεσε. Τώρα, αποφάσισα να διαβάσω και τις δύο ανθολογίες, ξεκινώντας από την πρώτη, κανονικά.

Έχω ακούσει πολλά για τον Fritz Leiber, ειδικά για τις ιστορίες του με τον Fafhrd και τον Gray Mouser στην Lankhmar, και μάλιστα από διάφορους γνωστούς συγγραφείς (όπως Moorcock, για παράδειγμα). Οι περισσότεροι φαίνεται να τον θαυμάζουν: ίσως να τον θεωρούν και κάτι το ιδιαίτερο. Αυτό είχε δημιουργήσει μέσα στο μυαλό μου μια κάποια εντύπωση για τον Leiber η οποία δεν βγήκε πραγματική, δυστυχώς. Δεν απογοητεύτηκα ακριβώς από όσα που έχω διαβάσει ώς τώρα, αλλά δεν ήταν και εκείνο που περίμενα. Περίμενα κάτι που θα με συνεπάρει και θα με ξαφνιάσει όπως το Amber του Zelazny· όμως δεν είναι τέτοιο πράγμα. Όχι για εμένα, τουλάχιστον.

Μέχρι στιγμής έχω διαβάσει τα πρώτα δύο βιβλία – το Swords and Deviltry και το Swords Against Death – δηλαδή, τη μισή πρώτη ανθολογία. Αυτά τα δύο βιβλία, φυσικά, περιλαμβάνουν διάφορες ιστορίες, διάφορες περιπέτειες του Fafhrd και του Mouser. Μην ξεχνάτε ότι ο Leiber έγραφε για περιοδικά, οπότε υποχρεωτικά οι ιστορίες είναι μικρού μήκους η καθεμία· όμως είναι πολλές. Και εδώ δεν είναι τοποθετημένες με τη σειρά που τις έγραψε ο Leiber, αλλά με την ιστορική τους συνέχεια – έτσι όπως ο Leiber τις κατέταξε ύστερα από χρόνια. Οι ιστορίες, όμως, που είχε γράψει παλιότερα διαφέρουν αρκετά από τις νεότερες – και το καταλαβαίνεις εύκολα ότι γράφτηκαν πριν. Αυτές οι παλιότερες ιστορίες είναι απλές περιπέτειες όπου δυο τυχοδιωκτικοί ήρωες συναντούν κάτι παράξενα ή επικίνδυνο, ή και τα δύο μαζί, και κάπως το προσπερνάνε ή το κατατροπώνουν, και συνεχίζουν τον δρόμο τους, πηγαίνοντας σε άλλες περιπέτειες. Οι νεότερες ιστορίες μοιάζει να έχουν περισσότερο υπόβαθρο και να ασχολούνται πιο πολύ με τον κόσμο γύρω από τους ήρωές μας, καθώς και με το ποιοι πραγματικά είναι αυτοί, και τι θέλουν. Γενικά, είναι πιο γεμάτες, ας πούμε, από πληροφορίες. Οι δύο πρώτες ιστορίες, δε, στο Swords and Deviltry είναι ξεκάθαρα ιστορικό υπόβαθρο του Fafhrd και του Mouser· και είναι και οι δύο αρκετά καλές. Προσωπικά, προτιμώ αυτή του Mouser: είναι τρομερά διαβολική και ατμοσφαιρική. Αυτή του Fafhrd είναι... έτσι κι έτσι· και νομίζω ότι κάποιος θα μπορούσε να την ονομάσει ακόμα και «μισογύνικη» με όλες αυτές τις «καταπιεστικές γυναίκες-μάγισσες» της φυλής του Fafhrd· αλλά δεν πιστεύω ότι η πρόθεση του συγγραφέα ήταν τέτοια.

Το γεγονός, όμως, ότι μπλέκει ιστορίες που έγραψε παλιότερα με ιστορίες που έγραψε μετά δημιουργεί κάποια κενά, ίσως και κακώς εννοούμενες παραδοξότητες. Αν και καταφέρνει αρκετά καλά να συνδέσει μεταξύ τους όλες αυτές τις ιστορίες που έγραψε σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, σου δίνεται η εντύπωση ότι μερικά πράγματα δεν δένουν ακριβώς. Και το πιο χτυπητό είναι ότι στην πρώτη ιστορία με τον Gray Mouser – αυτή την ιστορία που μου άρεσε πάρα πολύ – ο Mouser είναι μάγος, και κάνει μάλιστα κάποιες πολύ διαβολικές και ισχυρές μαγείες. Στις επόμενες ιστορίες, ωστόσο, δεν φαίνεται ο Mouser να έχει καμία μαγική γνώση! Πώς είναι δυνατόν αυτό; Εγώ περίμενα ότι κάπου και στις επόμενες περιπέτειες ο Mouser θα έκανε κάτι το μαγικό. Μετά από δύο ολόκληρα βιβλία, όμως, δεν έχει κάνει τίποτα...

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Σεπτεμβρίου (22/9)


Η «σατανική» Σταχτοπούτα του Netflix — Έξι Μέρες στον Luna One — Solarpunk πραγματικότητα — Η «κοσμική αμνησία» των μαύρων τρυπών — Το κρυφό περιοδικό επιστημονικής φαντασίας — Ιστορίες με λυκανθρώπους (1828-1931) — Οι παράξενες ιστορίες του Bertram Atkey — Ιστορίες με τρολ — Professor H's Wayback Machine — Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων της επιστημονικής φαντασίας — Εικονογραφήσεις του Harry Clarke για τα παραμύθια του Hans Christian Andersen — Paul Vincent Woodroffe (1875–1954) — Ντοκιμαντέρ για την επιστημονική φαντασία και άλλα σχετικά — 10 B-movies επιστημονικής φαντασίας — Symphonie Fantastique — Ένα παλιό βιβλίο «μεταμορφώσεων» — Η τέχνη του Eugene Tssui — Zendik Farm Arts Commune — King Gizzard & The Lizard Wizard — και πολύ περισσότερα έρχονται στο LinX

 

Το Σκοτάδι Γελά — Το Κλεμμένο Βασίλειο, Τόμος 2


Έχοντας πάρει την πόλη της Όσβελακ από τα χέρια των ανθρώπων της Σφετερίστριας, ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ ωλ Κάρνελεκ, η Κόμισσα Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, και οι σύντροφοί τους βλέπουν ξεκάθαρα ότι ο πόλεμός τους για την ανάκτηση του Βασιλείου τώρα αρχίζει – ένας πόλεμος άμεσα συνδεδεμένος με την ίδια τους την επιβίωση. Στρέφουν το βλέμμα τους προς τη Βορσίραθ, στις Κάτω Ακτές, και επιδιώκουν να επιστρατεύσουν συμμάχους προκειμένου να αντιμετωπίσουν την απειλή που αντιπροσωπεύει.

Ο Κάλνεντουρ ταξιδεύει με τον Έλκερθιν τον Θανατογέννητο για να συναντήσει ένα χαμένο παιδί του και για να τον βοηθήσει να συγκεντρώσει μαχητές από τους παρανόμους του Βασιλείου... ένας από τους οποίους αποδεικνύεται παλιός γνωστός του Πρίγκιπα και του δίνει κάποιες απαντήσεις για το αινιγματικό παρελθόν του.

Η Λοτρίνθα ωλ Νάλδεκερ, μαζί με τον Ραμάλθιν αλ Ένερκαβ και τη Σιράλια’χοκ ωλ Κίριβεμ, οδηγείται στη γενέτειρά της από τον Αρχικαλεστή του Πεπρωμένου και τους ακόλουθούς του, όπου κίνδυνος καραδοκεί για εκείνη πίσω από κάθε σκιά. Ο πραγματικός κίνδυνος, όμως, που πρέπει να φοβάται δεν είναι αυτός που νομίζει...

Και η Χάνκαθιρ αλ Νασόλντουν, η Κόμισσα των Σκιών, ερευνά το παρελθόν της Κομητείας της προκειμένου να ανακαλύψει τα μυστικά των Σκοτεινών Ακόλουθων: και καταλήγει σε μέρη που δεν φανταζόταν ότι μπορεί να υπήρχαν.

Ενώ ο Πρίγκιπας Κάλνεντουρ και οι σύμμαχοί του παλεύουν για την απελευθέρωση του Βασιλείου από τα δεσμά της Ζώθμαλιρ αλ Μακμάρνουν, πίσω από τον αγώνα τους μια δύναμη που έχει τραφεί από το μίσος και την απόγνωση απλώνεται σαν μόλυνση που αποσκοπεί να τους καταστρέψει όλους...

Κατεβάστε το